شايد منابع عظيم ثروتي كه در كوير وجود دارد در تصور خيلي از افراد نگنجد، اما واقعيت دارد كه بسياري از داشته هاي كوير را در هيچ كجاي ديگر از اين عالم نمي توان يافت. سخن از داشته هاي كوير است، از سكوت و آرامشش، از شب هاي پر ستاره اش، از خاكهاي پر بارش و از هزاران ثروت ناشناخته ديگرش.

كوير زيباي ايران با آن ْآرامش بي بديلش بسياري از افراد را شيفته روان درماني خويش كرده است. درسالهاي اخير موج جديدي از تفكر يعني موج تفكر و علاقه به عرفان مشرق، تمايل به ماوراء الطبيعه و اعتقاد به خدا در ميان جوامع اروپايي و آمريكايي به وجود آمده كه موجب شده مردم اين كشورها در جستجوي خداي خويش و با توجه به تعليمات ارائه شده در آيين بودا و تصوف شرقي كه مراقبه و گوشه نشيني را به پيروان خود توصيه مي نمايند، براي يافتن سكوتي بي انتها و ايجاد پيوند با انرژي لايزال الهي به دنبال اماكن بكر و ساكت باشند و كوير ايران را مكاني مناسب براي رسيدن به هدف خود قرار دهند.

كوير! كوير را دوست دارم. دست دارمش به خاط قدرتش، غرورش و استقلالش! قدرت از آن جهت كه حيات دارد. حياتي در سختي! غرور دارد! غرور از آن جهت كه طلب نمي‌كند آن چيزي را كه ندارد و مي‌جويد آن را. هرچند كه نامهربانيهاي اطرافش را مي‌بيند.و استقلالش را از جهت زنده بودن. زنده است و مستقل زان سبب كه حياتش وابسته به اطرافش نيست. كاش كوير مي‌بوديم! كويري خشك و سخت، اما قدرتمند و مغرور و مستقل!....                                                

 تپه ماسه اي هلالي شکل و منفردي که نسبت به جهت وزش باد غالب در منطقه به صورت متقاطع و عرضي قرار مي گيرد و داراي دامنه مايلي است که به سمت جهت وزش باد است. بالها يا شاخهاي هلال در جهت وزش باد تمايل دارند. دامنه پرشيب تر داخل شاخها مخالف جهت وزش باد و مقعر است. ارتفاع برخان مي تواند بيشتر از 30 متر و عرض آن (فاصله بين دو شاخ) بيشتر از 350 متر بشود. برخان روي سطح هموار و سخت، جايي که مقدار ماسه در حد معين و محدود و سرعت باد ثابت و در حد متوسط باشد، تشکيل مي شود. برخان از جمله معمولترين انواع تپه هاي ماسه اي است که خاص نواحي بياباني خيلي خشک درون خشکي است. 
 

كوير انتهاي زمين است؛ پايان سرزمين حيات است؛ در كوير گويي به مرز عالم ديگر نزديكيم و از آنست كه ماوراءالطبيعه را ـ كه همواره فلسفه از آن سخن ميگويد و مذهب بدان ميخواند ـ در كوير بچشم ميتوان ديد، ميتوان احساس كرد. و از آنست كه پيامبران همه از اينجا برخاسته‌اند و بسوي شهرها و آباديها آمده‌اند. «در كوير خدا حضور دارد»! اين شهادت را يك نويسنده روماني داده است كهبراي شناختن محمد و ديدن صحرائي كه آواز پر جبرئيل همواره در زير غرفه بلند آسمانش بگوش ميرسد، و حتي درختش، غارش، كوهش، هر صخره سنگش و سنگريزه‌اش آيات وحي را بر لب دارد و زبان گوياي خدا ميشود، به صحراي عربستان آمده است و عطر الهام را،‌ در فضاي اسرارآميز آن استشمام كرده است.(1) در كوير بيرون از ديوار خانه، پشت حصار ده، ديگر هيچ نيست. صحراي بيكرانه عدم است، خوابگاه مرگ و جولانگاه هول. راه، تنها، به سوي آسمان باز است. آسمان! كشور سبز آرزوها، چشمه مواج و زلال نوازشها، اميدها و‌… انتظار! انتظار! … سرزمين آزادي، نجات، جايگاه بودن و زيستن، آغوش خوشبختي،‌ نزهتگه ارواح پاك، فرشتگان معصوم، ميعادگاه انسانهاي خوب، از آن پس كه از اين زندان خاكي و زندگي رنج و بند و شكنجه‌گاه و درد، با دستهاي مهربان مرگ، نجات يابند! آسمان كوير سراپرده ملكوت خداست و‌… بهشت! بهشت، سرزميني كه در آن كوير نيست، با نهرهاي سرشار از آب زلالش، جوي‌هاي شير و عسل و نان بي‌رنج و آزادي و رهائي مطلقش؛ بي‌ديوار، بي‌حصار، بي‌شكنجه، بي‌شلاق، بي‌خان، بي‌قزاق‌… بي‌كوير! همه جا آب، همه جا درخت، همه جا سايه! سايه طوبي كه كران تا كران بر بهشت سايه گسترده است و آفتاب، اين عقاب آتشين بال دوزخ، در دل انبوه شاخ و برگش آواره گشته است. آسمان كوير، بهشت، آنجا كه «ميتوان، آنچنان كه بايد، بود»، «آنچنان كه شايد، زيست»، آنچه در كوير همواره افسانه‌ها از آن سخن ميگويند، آنچه هرگز در زمين نميتوان يافت. آري! در كوير،‌هيچكس اين دو را نديده است. كوير، اين هيچستان پر اسراري كه در آن، دنيا و آخرت، روي در روي هم اند. دوزخ زمينش و بهشت، آسمانش، و مردمي در برزخ اين دو، پوست بر اندام خشكيده، بريان؛ پيشاني، هماره پرچين؛ لبها هميشه چنان كه گويي مرد ميگريد يا دلش از حسرتي تلخ يا از منظره‌اي دلخراش ميسوزد؛ ابرواني كه چشمها را در دو بازويشان ميفروشند و پناهشان ميكنند و پلكهائي كه همواره، از ترس. خود را از دو سو، بهم ميخوانند و بر روي چشمها مي‌افكنند تا پنهانشان كنند، و چشمها كه همواره گوئي مشت ميخورند و به درون رانده ميشوند و نگاههاي ذليلي كه اين چشمهاي بي‌رمق و بگود افتاده كتمانشان ميكنند و‌… اينها، همه، كار آن خورشيد جهنمي كوير! كه در كوير نگاه كردن دشوار است و بايد چشمها را با دست سايه كرد تا كوير نبيند. كه در كوير سايه را مي‌پرستند و نه آفتاب را، شب را ميخواهند و نه روز را، نه پرتو عنايت بزرگان، كه سايه شان را و نه نور خدا‌…

جاده ی کویری، خط مستقیمی ست که به ناکجا ختم می شود. هر مسافری که آن را پیموده باشد، حتی برای لحظه ای هم که شده، شوق رسیدن به آسمان را در آن انتهای ناکجا، پایانی که هیچ گاه نمی رسد، در خود حس کرده است و هر چه که نگاه می کنی نمی دانی که کویر جاده را می بلعد یا آسمان آن را در خود پنهان می کند.  دوست دارم در این خیال بمانم که این نیسان قدیمی آهسته تر از مسافر پیاده ای که با قدمهایش حرف می زند، جلو می رود و کویر هم با پهنای سپید و یکنواخت خود، خیالم را همراهی می کند. جاده آغوش کویر را می پیماید یا من آغوش جاده را؟ دارم با راننده حرف می زنم. او سوال می کند. من جواب می دهم. و او راضی از این جوابها، می گذارد تا صدای زوزه ی نیسان کهنه اش یادم بیندازد که داریم جلو می رویم. می رویم تا رویای او را به واقعیت پیوند بزنیم.